01Wortels
Een blijvende wortelbasis draagt de lage struik; onderzoek aan wortelknolbacteriën documenteert de relatie met stikstofbindende micro-organismen.[6]
Bonaire PlantengidsDe planten van BonaireFabaceae
Indigofera tinctoria L.[1]
Inigo is een houtig kruid of lage struik met geveerd blad. De kleine roze tot zalmkleurige bloemen staan in korte trossen. Vooral de slanke, rechte tot licht gebogen peulen helpen de soort onderscheiden van Indigo shimaron. Groene bladeren leverden een product dat hele handelsnetwerken blauw kleurde.
Leer de plant kennenIndigofera tinctoria is geaccepteerd; Anil tinctoria en Anil tinctoria var. normalis zijn synoniemen. Indigofera suffruticosa is een afzonderlijke soort.[1][2]
Van wortel tot zaad
Zes onderdelen helpen bij de herkenning.[3]
Een blijvende wortelbasis draagt de lage struik; onderzoek aan wortelknolbacteriën documenteert de relatie met stikstofbindende micro-organismen.[6]
Vertakt, houtig aan de basis en fijn witbehaard, vooral aan jonge uiteinden.[3]
Oneven geveerd met doorgaans 9–15 kleine ovale tot omgekeerd eironde deelblaadjes.[3]
Kleine zalmroze vlinderbloemen in trossen korter dan het blad.[3]
Slanke peulen, in de Caymanflora 2–4 cm lang, recht tot licht gebogen en met een spits uiteinde.[3]
Meerdere zaden per peul; de Oost-Afrikaanse flora vermeldt 8–12.[3]
Bonaire & de Antillen
De parkchecklist registreert Indigofera tinctoria. Een WUR-rapport beschrijft de soort als vroeger geteeld in West-Indië en op Bonaire ingeburgerd. De foto’s zijn van Curaçao, waar nog indigobakken en verwilderde planten aan de vroegere teelt herinneren.[2]
Kew plaatst het natuurlijke areaal in delen van Afrika en Azië. De huidige Antilliaanse aanwezigheid moet daarom ook vanuit teelt en verwildering worden begrepen. De soort groeit in seizoensdroge gebieden, maar een landbouwproef kan desondanks door langdurige droogte mislukken.[3]
Plant & omgeving
Inigo en Indigo zijn gedocumenteerde Papiamentse namen. Een zak historische indigo is een kleurstofproduct; de handelsnaam alleen identificeert niet betrouwbaar welke Indigofera-soort op een bepaalde plantage stond.[2]
Gebruik door de tijd
Documenten, collecties en beschreven toepassingen.
Rutten beschrijft dat rond 1716 indigozaad en messen naar Bonaire werden gestuurd. Na een gunstige start mislukte de teelt door gebrek aan regen. Het was een WIC-project; de handelsdocumenten over indigo zijn geen herbariumvouchers die iedere partij op soort bewijzen.[4]
Plant & dagelijks leven
Ambacht
Historische beschrijvingen laten zien hoe blad werd geweekt, vloeistof geklopt en het blauwe materiaal gedroogd tot blokken. Dat is een verwerking van blad, geen winning uit de bloemen.[4]
Handel
Rutten verbindt de Antilliaanse productie en WIC-correspondentie met Amsterdam. Na de lokale teruggang kon uit Curaçao verscheepte indigo ook van elders komen; een vertrekhaven is geen productielocatie.[4]
Vandaag
Het WUR-rapport brengt de huidige aanwezigheid op Bonaire in verband met de vroegere West-Indische teelt. Dat is een botanisch vervolg op de geschiedenis, zonder bewijs van een nog werkende lokale indigofabriek.[5]
Bronnen voor namen, herkenning, plaatselijk gebruik en geschiedenis. Foto’s, makers en licenties staan hieronder.
Namen, verspreiding en plantkenmerken.
Namen, verspreiding en plantkenmerken.
Namen, verspreiding en plantkenmerken.
Namen, verspreiding en plantkenmerken.
Namen, verspreiding en plantkenmerken.
Namen, verspreiding en plantkenmerken.
Verschillende beelden van de plant en haar herkenningsdetails.
De oorspronkelijke licentie blijft van toepassing op de betreffende foto; zij geldt niet automatisch voor de volledige website.
Bijgewerkt: 17 oktober 2026.